MISS na kita...

( sa pagitan ng tagalog at ingles )

namimiss ko na nga - ang taong dati rati'y nagpapakilig sa akin. ang taong hininhintay ko para lamang makita. ang taong parati kong nais panghimasukan para magalit at pansinin ang akong nagpapansin.

ngunit magkahiwalay na kami ngayon. madalang ko na rin siyang makita o makausap kahit makatext. kaya ayaw ko ng ulan - ang ulang inari niyang kanya. kaya ayaw ko ng misteryosong tao dahil naaalala ko siya sa kanila. kaya ayaw ko ng taong malalim dahil dinadala nila ako patungo sa alaalang kanya.

oo tama, ang sulat na ito ay kahimig ng mga sulating naisulat ko na para sa kanya. iisang linya, iisang hilahil, iisang kawalang pagasa. namimiss ko na nga siyakahit hindi ko alam ang tagalog sa sakitang iyon. basta sa tuwing bubuksan ko ang aking mga nakasave na mensahe, ang sa kanya ang parat kong tinitingnan.

napagkasunduan na namin ng sarili kong kung hindi man bigla ay dahan dahang ibaon sa alaala ang taong naging inspirasyon ko sa bawat tala kong tungkol sa pagibig, pagasa at pagkabigo.

nakakatawang kahit ni silip sa pagasa ay hindi ko nakita sa kanya pero umaasa ako at patuloy na aasa. at patuloy akong sumasaya. sa pagitan ng katahimikan, ng doon at dito, ng siya at ako ay sumasaya ako. ngumingiti pa din ako kapag bumabalik ang alaala. mahal ko pa rin siya kahit matagal na. matagal na nGa.

patuloy at paulit ulit kong binabasa ang kanyang hilang tuldok na produkto ng itim na sabaw ng kanyang utak. di ko inaasahang maapreciate niya ang talang ito o basahin man lang pero umaasa ako.

paulit ulit. pabalik balik sa kahapon at sa kanya, sa akin at sa di nawawalang pagmamahal at pagasa.

tama. miss ko na nga siya ng lagi, ng araw araw, ng walang patid. malayo siya sa akin ngunit gaya ng layo ng robinsons lipa sa sm ganung kalayo ang agwat namin sa isa't isa. pero gaya ni genevieve asenjo "ANG PAGIBIG AY DISTANSYA"

kaya nawa'y lumayo pa siya.

KAPAL NG MUKHA ANG KAILANGAN KO MAIPOST LANG TO!

Ito na naman ako. Nakaharap sa monitor, may nakaipit na lapis sa nguso at sigarilyo sa tenga. Gaya ng parati kong ginagawa kapag iniisip kita. Ang aking makatang walang maisulat na magandang tula, ang makatang humihiling na tumingin sa nakaraan at naroon ang kasaysayan ng kanyang pagmamahal, ang makatang gaya ng tunay na adik na paulit-ulit na babalik para pumusta sa pag-ibig ng kanyang mahal.

Tapos na nga. Gumradweyt ka na. Hindi na kita muli pang makikita sa upuan mo sa opisina. Wala na akong dahilan para gabihin para lamang makasabay ka. Oo nga pala, marami pa nga akong utang sa’yo. Ang Red Series sa BENCH, Starbucks at libro ng isang aktibista-makata. Whew! Hindi muna ako magbabayad para may pagkakataon pa akong makita ka. Nakakatawang isiping sobrang lungkot ang nararamdaman ko sa tuwing iniisip kita. Napaka-pointless. Period.

Masarap nang tapusin ang post na ito. Una mangangatal ka lang sa pagkadiri, mapapangiwi at masusuka. Pangalawa hindi naman tayo o naging tayo para mag-inarte ako ng ganito. Kahit kapag humihiga ako ng tuwid at nakatihaya sa gabi ikaw ang pumapasok sa isip ko. Kung bakit hindi ko alam, marami akong iniisip. Puro ikaw. Lagi na lang ikaw. Ni kinabukasan ko hindi sumasalit sa tuwing iniisip kita. Kaya siguro may insomnia ka at hindi makatulog sa gabi dahil sa kaiisip ko sayo. Para akong tangaloids.

Sa tuwing naiisip kita nalulungkot ako. Wala ka na eh. Aalis ka na. Siguro pagkatapos ng isang buwan o tatlong buwan hindi na ikaw ang mababasa mo sa blog na ito. Mas mamahalin ko na ang bayan kesa sa’yo. Pero hindi mawawala ang isang ikaw sa isip ko. Binago mo kao, para maging manunulat, maging aktibista, maging tao kagaya mo.

Mamimiss kita. Yun lang naman ang nais ihatid ng talang ito. Yun lang. Kaya ko itong pahabain ng sobrang haba pero sa iisang bagay lang magtatapos ang lahat ng ito. Iisang bagay lang ang nais puntuhin nito. Mamimiss kita. Matatagalan ang paglimot ng isang ‘to sa’yo. Matagal. Kasing tagal ng panahong hinangaan kita. Pero babawasan ko ang mga blog post, babawasan ko ang mga pag-iisip, ang pagbasa ng mga nauna mong mensahe para lalong mapabilis ang paglimot.

Alam ko rin kahit pahabain ko ito ng milyang layo o light-year na layo pagtalikod mo sa alaala mong kasama ako ay makakalimutan mo rin ang lahat. Hindi ito pangunguna, ito’y paghahanda sa sarili ko. Pero umaasa akong sana man lang pag nagkita tayo ulit isang beses sa kinabukasan matandaan mo pa si INGAY na to. Sana. Hiling lang yan. Pero kung may lilimutin ka sa nakaraan mo sana wag naman agad ako.

And every time I close my eyes I thank the Lord that I found YOU