KAPAL NG MUKHA ANG KAILANGAN KO MAIPOST LANG TO!

Ito na naman ako. Nakaharap sa monitor, may nakaipit na lapis sa nguso at sigarilyo sa tenga. Gaya ng parati kong ginagawa kapag iniisip kita. Ang aking makatang walang maisulat na magandang tula, ang makatang humihiling na tumingin sa nakaraan at naroon ang kasaysayan ng kanyang pagmamahal, ang makatang gaya ng tunay na adik na paulit-ulit na babalik para pumusta sa pag-ibig ng kanyang mahal.

Tapos na nga. Gumradweyt ka na. Hindi na kita muli pang makikita sa upuan mo sa opisina. Wala na akong dahilan para gabihin para lamang makasabay ka. Oo nga pala, marami pa nga akong utang sa’yo. Ang Red Series sa BENCH, Starbucks at libro ng isang aktibista-makata. Whew! Hindi muna ako magbabayad para may pagkakataon pa akong makita ka. Nakakatawang isiping sobrang lungkot ang nararamdaman ko sa tuwing iniisip kita. Napaka-pointless. Period.

Masarap nang tapusin ang post na ito. Una mangangatal ka lang sa pagkadiri, mapapangiwi at masusuka. Pangalawa hindi naman tayo o naging tayo para mag-inarte ako ng ganito. Kahit kapag humihiga ako ng tuwid at nakatihaya sa gabi ikaw ang pumapasok sa isip ko. Kung bakit hindi ko alam, marami akong iniisip. Puro ikaw. Lagi na lang ikaw. Ni kinabukasan ko hindi sumasalit sa tuwing iniisip kita. Kaya siguro may insomnia ka at hindi makatulog sa gabi dahil sa kaiisip ko sayo. Para akong tangaloids.

Sa tuwing naiisip kita nalulungkot ako. Wala ka na eh. Aalis ka na. Siguro pagkatapos ng isang buwan o tatlong buwan hindi na ikaw ang mababasa mo sa blog na ito. Mas mamahalin ko na ang bayan kesa sa’yo. Pero hindi mawawala ang isang ikaw sa isip ko. Binago mo kao, para maging manunulat, maging aktibista, maging tao kagaya mo.

Mamimiss kita. Yun lang naman ang nais ihatid ng talang ito. Yun lang. Kaya ko itong pahabain ng sobrang haba pero sa iisang bagay lang magtatapos ang lahat ng ito. Iisang bagay lang ang nais puntuhin nito. Mamimiss kita. Matatagalan ang paglimot ng isang ‘to sa’yo. Matagal. Kasing tagal ng panahong hinangaan kita. Pero babawasan ko ang mga blog post, babawasan ko ang mga pag-iisip, ang pagbasa ng mga nauna mong mensahe para lalong mapabilis ang paglimot.

Alam ko rin kahit pahabain ko ito ng milyang layo o light-year na layo pagtalikod mo sa alaala mong kasama ako ay makakalimutan mo rin ang lahat. Hindi ito pangunguna, ito’y paghahanda sa sarili ko. Pero umaasa akong sana man lang pag nagkita tayo ulit isang beses sa kinabukasan matandaan mo pa si INGAY na to. Sana. Hiling lang yan. Pero kung may lilimutin ka sa nakaraan mo sana wag naman agad ako.

And every time I close my eyes I thank the Lord that I found YOU

huling paalam

malapit na nga. tapos na rin kung tutuusin. aalis ka na. maiiwan na kami. iiwan mo na ako.

alam ko ang tinatakbo ng isip ko ay "feeling ko naman". oo na, alam kong wala itong epekto sa'yo o kung kanino pero sa sarili ko ang kahulugan nito ay katapusan. katapusan ng isang bagay na hindi nasimulan. katapusan ng isang bagay na kahit kailan naman ay hindi mo napansin kahit kaunti man lang.

masakit magpaalam. una dahil ayaw ko nito. dahil ayaw kong umalis ka. pero anong magagawa ko. pagdating ng tamang panahon aalis ka rin. sabi mo nga "some things are inevitable" . tama ka. pero mahirap pa rin. hindi ko alam kong bakit ko ito isinusulat. nagiinarte? hindi rin siguro dahil wala naman akong pagiinartehan. hindi ikaw at hindi ang kung sino. hindi rina ko umaasang mababago ko ang desisyon mo. basta ang alam ko sinusulat ko ito dahil mamimiss ka ng isang to. ng sobra. ng hindi abot ng isip mong magagawa ko. totoo. hindi ko na uulitin. siguro.

salamat sa namana ko sa iyo na hindi mo ipinamana sa akin o sa kahit na kanino. salamat sa lahat ng naitulong mo para mas maging mabuti akong tao. salamat sa pagpapagal mong matuto kaming maging responsable sa parehong paraang kaya mo.

kahit ayaw kong paulit ulit na sabihin pero MAHALaga ka sa akin. at sa sa pag alis mo alam kong hindi aalis ang kaparte mong iiwan sa amin.

salamat sa lahat. salamat sa pagiging isang manunulat. salamat sa MAKATA na iyong ipinakilala sa lahat lalo sa akin. kagaya ng parating kong sasabihin at lagi kong inuulit... aalis ka pero hindi ang MAKATA KO sa puso't isip ko...

"MOVE ON, BUT DON'T MOVE AWAY!"

DECK

Pikit na mata sa dilat na diwa, ganyan ang pakiramdam ko sa tuwing nakikita ko siya. Para s’yang hininga ng pangarap sa walang direksyon kong buhay. Ang ngiti niya ang tanging nagpapabuhay sa tumining kong dugo. Mahirap siyang pasayahin, oo alam ko, ngunit patuloy akong umaasa na balang araw ay mapapasaya ko siya sa paraang alam ko.

Sa tuwing nagkikita kami, isang tipid na ngiti lamang ang pinakakawalan niya ngunit sapat na ito para makibaka ako sa salimuot ng maghapon. Siya ang rason kung bakit gusto ko pang magising sa umaga at ang bawat pagtakbo ko upang umabot sa bukas. Ipinanalangin kong masasalubong ko siya upang pamuli’t-muli pa’y bigyan ako ng inspirayon.

Sa bawat bigwas ng aking lapis sa gusot na papel, siya ang nasa isip ko. Sana isang araw mabasa niya ang bawat katagang nilikha ng pahat kong puso upang maiparating ko kung gaano siya kahalaga sa akin. Nais kong makilala niya ako ng lubusan, makipagpalitan ng kuru-kuro sa kanya, dahil alam ko marami akong matututuhan sa kanya.

Ngunit ano ito, kabaliktaran ng nais ko ang nangyayari. Wala akong kayang patunayan sa kanya. Sa pagtatagpo namin buntong-hininga lamang ang ipinararating nya sabay sabi sa katagang “tingnan mo ang tatamad nila”.

Ang katagang iyon ang humatak sa akin pabalik sa ngayon, nais kong patunayan sa kanya na ang “tamad” na katulad ko ay may mararating. Marami akong gustong iparating sa kanya mula sa kaibuturan ng aking puso. Pero sa ngayon ito muna-sa gusot na papel, sa isang bungkos na buntong-hininga at sa gabing tila hindi na uumaga. Inspirasyon kita sa bawat tagumpay ng aking buhay.

Makata

nakita ko na naman siya. nakapamulsa. dala ang itim na bag na nakasingit sa pagitan ng braso at tagiliran. nakayuko. halatang sigurado sa pupuntahan.

at pumasok siya sa silid kung saan ko siya nakilala. nakasamang tumawa ng payak at pilit, magpulaang maluwat, mamula ng walang patumangga at hulihin ang tensyong mula sa kanyang dila.

sa tronong luklukan ang unang destinasyon kasunod nag paghahanap sa kasamahang hindi natagpuan sa opisinang tambayan. uupo sa harap ng computer at hahanap ng article—kung mayroon ang tugon ang kasunod na tanong ay “encoded na ba yun?” at kung wala naman ang napagkaisahan ng isip na itugon ang salitang “tamad” ang bunton at kung ang pinakasikat na linya naman na “naiwan ko sa amin” o “bukas” asahan mong ang sasabihin niya’y “ang ayaw ko sa lahat ay bukas, yun na ang parati kong narinig sa inyo”

sino nga ba siya? isang manghuhula sa unang buhay sabi niya, tahimik na tao—mahiyain hindi suplado. taong dapat nasa ayos ang lahat ng bagay at ang basura ang numero unong kalaban nya. nakababasa ng isip at ang barkada ang tanging makapagpapasaya. parati daw siyang masaya kahit walang kai-kaibigan para sa kanya. roller coaster ride ang buhay at may insomia. paano'y alas dos na nang madaling araw nagte-text pa. may matulaing dila at malawak na diwa. maraming bagay ang misteryoso sa kanya. sabi niya hindi niya kilala ang sarili niya, pero ang sariling pagmamahal--baka pa.

kung ano mang bagay ang nagtulak sa akin na kathain ang lathalaing ito, marahil ay sa kadahilanang humahanga ako sa tula at sa pagmamahal nya sa salita. kahit ayaw nyang amining isa siyang TUNAY NA MAKATA.