SA PAGITAN NG PAGLULUNOY SA NAAGNAS NG KAHAPON

gusto kong magsulat. pero wala akong maisip na magandang simula. ni magandang tugma na kakapulutan ko ng tatatak na wakas. mahirap pala. parati kang hahabol sa wala. parati kang magtatagni ng malapit ng mawala. minsan kung pipilitin ko ang utak kong maghabi kahit ng isang taludtod hindi naman makisama ang kamay kong nabubugnot. mahirap parating magbibigay ng mababasa sa magbabasa mong hindi mo mawari kung sino talaga. ang tanging hiling ng pagaw na boses ng katahimikan at kawalan sa utak kong walang ibunton:nawa'y bumalik ang nauubos nang alaala. alaalang nagpapamanhid sa kaluluwang walang kinabilangan. kaluluwang walang kilala. kilalang hindi ko kilala. parating uulit ang sulat na ito. mangungulit at ikaw na nagbabasa ngayon ay mababagot at hindi na muling babalik ni hindi na magpipilit umasa.
sana sa susunod mong punta may matino ka nang mabasa.


>ngayo'y kailangan ko ng legadera...dahil ako'y IGA!

L: DEATH NOTE

hindi ako mahangain sa artista at lalo na sa mga lalaking mahaba ang buhok na tila hindi pa nakakakita ng barbero. pero nang nakita ko si L ng Death note hindi ko napigilan ang sarili kong mangulekta ng larawan nya. mas malala na ang ipaprint ang mukha niya at ipabalat sa libro ko. kenichi matsuyama. ang eksaktong larawang nasa taas ang itsura ng libro ko na hindi pa bayad hanggang ngayon. tingnan nyo na lang at kayo ang humusga!

SIPNAYAN

(kumpisal ng isang English major)

Ano bang mayroon sa subject na ‘to na naririnig ko pa lang ay nangangatal na ako at naghihikab sa kaba?

Simula nang tumuntong ako sa Grade 3 ay nagsimula na rin ang pagka-ayaw ko dito, kung hindi man ako inaantok malamang makikita mo akong nakahalumbaba, nakatingin sa labas ng bintana at hinahayaan ang isip kong magbyahe papunta kay Mickey Mouse sa Disneyland. Hindi naman ako bobo, hindi naman ako tamad mag-aral, wala din naman akong gusto o ayaw. Basta lang pagdating sa subject na ‘to nagmumukha akong bobo, tamad, at maarte. Tinanong ko rin ang nanay ko kung bakit hindi n’ya ako na-motivate na gustuhin ang subject na ‘to, ang sagot n’ya sa akin “Oo”. Ang layo ng sagot n’ya, malamang ayaw din n’ya.

Natatandaan ko pa nang minsang ipahiya ako ng guro ko dahil hindi ko nasagutan ang problem n’ya sa blackboard, pati nung muntik na akong ma-drop at hindi na maka-graduate dahil hindi ako ipinasa ng guro ko. Masamang alaala ang dulot sa akin ng subject na ‘to. Minsan nga pag gusto kong makatulog at hindi ako sinipot ni antok sa date namin, naghahawak lang ako ng reference book ng subject na ‘to, tiyak tulog ako. Ang subject din na ito ang isang magandang dahilan para lagnatin, sumakit ang ulo at sumakit ang lahat ng pwedeng sumakit sa akin.

Na-trauma rin yata ako nung nakita ko kung paanong inginudngod ng guro ko ang kaklase ko. Hindi yata kasali sa utak n’ya ang salitang sipnayan. Grabe ang ginawa ng guro ko. Ibang klaseng motibasyon yata ang tawag dun. At isang strategy para mas umunti ang tinuturuan n’ya at tumaas ang bahagdan ng mga estudyanteng nagda-drop sa klase namin. Simula ng makita ko ang ginawa ni Madam sa kaklase ko, nagsimula na akong maging relihiyosong tao. Lahat ng santo at santa na kilala ko at lahat ng pwedeng tumulong sa akin wag lang matawag para sa recitation at magsagot ng board problems n’yang pang-genius ay tinatawag ko at dinadasalan. Pero minsan nagkulang ata ako ng isang dasal o nagkamali ako ng alay dahil bigla akong tinawag at hindi ako nakasagot. Ayos! Napahiya na ako, nasabon pang walang banlawan.

Nang magbukalat ako ng isang luma at kakalahati ng kopya ko ng English-Tagalog Dictionary nakita kong ang tagalong pala sa Mathematics ay Sipnayan. Ikaw ayaw mo din bang math?

G1bo at Edu: game na ba kayo?

Nagmamadali akong pumasok. Takte! Late na naman ako. Katulad ng dati, madadale na naman ako ng istrikto kong guro. Ipinaglihi s'ya sa pagiging organisado at mabuting tao (may balita pa ngang pinsan daw ng santo, peace).Nagtext ang kaklase ko "maReH, weR n U??nAsakiN n aNg fLagLets mU..uR so tAgaL". Oh siyett! Parang si Kris Aquino ang nagtext. Nagreply naman ako ng "baK8??aNung fLagLets??assiGnmEnt??"(ganyan talaga ang mga kabataang magtext ngayon, parang di itinuro nung elementary kung kelan gagamitin ang malaki at maliit na letter). "DadAting si GiBo!!at EdU!!ur sO taNga...hEhE!" sabi n'ya. Minura n'ya ako pero me "hEhE!"sa huli parang mas nakakaluko. Saka lang ako napatingin sa labas ng sinasakyan kong jeep at hoolah! Nakita ko ang napakarami, sunud-sunod at isang dipa lang ang agwat na mga tarpaulin ni G1bo at Edu na halinhinang tinakluban ang marusing na dingding na pampubliko(ihian ng mga Adan) at mga bangketa. At hindi pa ako nakuntentong nakatingin lang--binilang ko ito at nakapagsumang isandaan at labing siyam na tarpaulin na panay mukha ni G1bo ang nakapinta (hindi ko kinayang bilangin kung kasama ang tarpaulin ni Edu). Mula sa bayan hanggang sa iskul namin na malapit sa mall na tunog fiestahan. Ayos! Kaninong pondo naman kaya ito, baka dito ginastos ang perang dapat sana ay ginasta upang madala sa imprentahan ang magdadalwang taon na naming polyeto(literary folio) na hinding hindi maipamigay sa mga estudyante (happy 2nd birthday!). O kaya ay yung buwis na ibinayad ng mga tao dahil sa malaking tarpaulin na ang nakalagay ay "Pay Your Taxes Promptly".

Pagkarating ko sa paaralan, ay! Grabeng pila, mga silya at instant entablado na binubungan ng tolda, mga estudyanteng may hawak na kulay blue at green na flaglets. Sandamakmak na pamaypay na may mukha na naman ng dadating na kandidato, gurong pustura sa pagkakatayo pero wala ka, nakasimangot na din sa init at sumasabog na basag na mga speakers para sa tugtog na pang-JS Prom. Tapos na ang fiesta, kaya si G1bo lang at Edu ang talagang hinihintay.

Kabababa-baba ko pa lang ng aking bag biglang nagtambulan ang mga nirentang musiko ng paaralan--parang gunaw na ata, pati mga bata halit ang lalamunan sa pagtili, parang si Gerald at Kim ang dumating. Lumabas sa kanyang sasakyan si Edu... Game ka na ba? Ayt! Gwapo kung gwapo...iboboto ko! Gwapo eh! pero hindi doon yun eh! Ang mga estudyante at ehem..ang mga guro ay biglang nagkagulo, nagtabigan, nagsiksikan at nagtulakan makakamay lang! Teka bakit wala pa si G1bo! Baka traffic, malayo eh! At baka may tinapos pang trabaho sa pagiging Defense Secretary. O baka nagpapagwapo din.

Sinundan ng pagpapakilala ng aming presidente! Tao nga naman, malay ba nating kung close talaga sila, pero kung makapagsalita parang magkainuman lang dati sa isang lamesa at isang basong umiikot para sa tagay! Pagkatapos magpakilala, magpaikot-ikot sa entablado at magpatawang parang payaso--nagmamadali na syang umalis...Baka may TV guesting!

Matapos medyo kumalma at manahimik ang mga estudyante ay biglang me bumabang mga naka-SWAT uniform na may dalang baril na mahahaba at mga pulis, tumugtog na naman ang nakakapagpasikdo ng dibdib na tambol ng mga nirentahang musiko...Sigurado ako si G1bo na 'to. Nakagreen--ayos motif ng stage at mga tarpaulin (wag lang didikit sa halaman baka madilig). Kumaway, umikot at ngumisngis--ipinakilalang naman ng presidente namin at nag-speech...mahaba! At kung medyo wala kang sariling disposisyon sa buhay sure ko kapag nahawakan mo balota mo..."G1BO" ang mailalagay mo...At sumagot siya ng mga katanungan. Ang galing parang pati yung mga nagtatanong kasama sa magandang palabas at lahat ay SCRIPTED...

Bigla ko tuloy naalala ang tarpaulin n'ya... "G1BO... POSIBLE" Kung tunay ayos kung hindi...sayang naman ang tili at kamay at kawalan ng klase ng aking mga kamag-aaral.

Walang kaso sa akin kung pumunta man sila dito o hindi...Walang kaso sa akin kung mapaos ang mga tag-kolehiyo...Ang mahalaga yung magagawa nila. Mapaunlad kaya ng mga taong to ang Pilipinas at hindi masayang ang mga pangakong (napapako) kanilang binitawan sa mga di magkamayaw na estudyante ng mahal kong kolehiyo.

Hubad ang Pilipinas

Habang naglalakad ako nakita kong hubad ang Pilipinas, napagtanto kong walang dangal ang mga kababaihan, walang paninindigan ang mga kalalakihan at walang kinabukasan ang mga kabataan. Iyan ang Pilipinas na wala akong nagawa upang bihisan. Wala akong nagawa kundi pagmasdang gahasain ng panahon. Hinalay nang kinakalinga niya ang Pilipinas. Ang mga Pilipino ang gumahasa at nagnakaw nang dangal sa bansang hindi ko hinainan ng aking lakas at ng aking papuri.

Ang mga batang walang panty sa daan ay lalaking naghuhubad sa harap ng karamihan. Ang mga batang lalaking nagtitinda ng sampaguita upang buhayin ang ama niyang lasinggero ay lalaking sanggano sa kanto at mga pondohan. Wala nang bukas para sa susunod na iluluwal ng bayang walang bisa.

Ang Pilipinas ay bayang may batas na hindi maintindihan at ang mga nakakaintindi ay hindi sumusunod. Ang bayang lahat ng nagtatapos ay nangingibang-bansa at ang mga nalinlang ng illegal recruiter ay nagsusumikap na lang na magtrabaho sa bayang hindi sila kayang palamunin. Ang bayang ang ibang lahi ang mayayaman at ang mga Pilipino ang alipin sa bayang siya ang nagmamay-ari. Ang bayang totoong bato ang mga bayano at ang buhay na bayani ay hindi kinikilala.

Muli akong naglakad at natagpuang naghihingalo na ang bayang pag-aalayan ko ng diploma upang magbawas ng mangmang. Naisip ko—ano ba talaga ang magagawa ko? Iisip ba ako kung paano tutulong o di kaya’y wag na lang maglakad kinabukasan?

DECK

Pikit na mata sa dilat na diwa, ganyan ang pakiramdam ko sa tuwing nakikita ko siya. Para s’yang hininga ng pangarap sa walang direksyon kong buhay. Ang ngiti niya ang tanging nagpapabuhay sa tumining kong dugo. Mahirap siyang pasayahin, oo alam ko, ngunit patuloy akong umaasa na balang araw ay mapapasaya ko siya sa paraang alam ko.

Sa tuwing nagkikita kami, isang tipid na ngiti lamang ang pinakakawalan niya ngunit sapat na ito para makibaka ako sa salimuot ng maghapon. Siya ang rason kung bakit gusto ko pang magising sa umaga at ang bawat pagtakbo ko upang umabot sa bukas. Ipinanalangin kong masasalubong ko siya upang pamuli’t-muli pa’y bigyan ako ng inspirayon.

Sa bawat bigwas ng aking lapis sa gusot na papel, siya ang nasa isip ko. Sana isang araw mabasa niya ang bawat katagang nilikha ng pahat kong puso upang maiparating ko kung gaano siya kahalaga sa akin. Nais kong makilala niya ako ng lubusan, makipagpalitan ng kuru-kuro sa kanya, dahil alam ko marami akong matututuhan sa kanya.

Ngunit ano ito, kabaliktaran ng nais ko ang nangyayari. Wala akong kayang patunayan sa kanya. Sa pagtatagpo namin buntong-hininga lamang ang ipinararating nya sabay sabi sa katagang “tingnan mo ang tatamad nila”.

Ang katagang iyon ang humatak sa akin pabalik sa ngayon, nais kong patunayan sa kanya na ang “tamad” na katulad ko ay may mararating. Marami akong gustong iparating sa kanya mula sa kaibuturan ng aking puso. Pero sa ngayon ito muna-sa gusot na papel, sa isang bungkos na buntong-hininga at sa gabing tila hindi na uumaga. Inspirasyon kita sa bawat tagumpay ng aking buhay.